Semeak animatuta, berari asko gustatu zaiolako, berriro irakurri dut txikitan irakurritako Michael Enderen Momo liburua. Berau amaitzerakoan, semeak, "eskerrak gizon gris maltzur horiek benetakoak ez diren!", baina ni hain ziur ez nago.
Liburuan “gizon grisek” denbora lapurtzen diote jendeari, denbora guztian lanean edo “probetxuzko” zeozer egiten egon behar direla sinestarazten diote, eta haien denborarekin geratzen dira. Gaur egun, ez dugu urrutira begiratu beharrik inguruan gizon grisak ikusteko, inguratuta gaude, gero eta gehiago dira… eta ez dira liburua ixtean desagertzen!
Sare sozialak, etengabeko lana, denbora guztian "zerbait egiten" aritzearen presioa... badirudi lanpetuta egoteko bizi garela, ekoizteko, buruan sartu digute gure denbora librean ere gauzak egiten egon behar garela. Konbentzitu gaituzte minutu bakoitza aprobetxatu egin behar dela, ez dugula denborarik galtzeko.
Liburuan bezala, tranpan erori gara eta gure denbora galtzen amaitu dugu, eta ez edozein denbora: benetan bizitzeko denbora, une txikiez gozatzeko denbora, pentsatzeko denbora, besteekin konektatzeko denbora... Bizitza erlojuaren aurkako lasterketa bihurtu da, eta gu, denboraren buruzagiak izan beharrean, haren esklaboak gara!
Eleberriko protagonista bezala planto egin beharko dugu eta gure denbora berreskuratu. Gure denboraren jabeak izan baina, ez hobeto kudeatzeko, baizik eta gozatzeko! Horrela bakarrik, nire semeak egin zuen moduan liburua ixterakoan, agur esan ahalko diegu betirako gizon grisei.